พอดีอยู่บ้านว่างๆ เบื่อๆ + การดูMVล้านกิโลเมตร เลยเป็นโรคซึมเศร้าคิดถึงเพื่อน เลยลองเขียนดู เหอๆๆๆ
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ที่พวกเราทุกคนในห้อง 5 ทุกๆคนได้ฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆมาร่วมกันไม่ว่าจะเป็น ข้อสอบสุดหิน งานกลุ่มสุดยาก และกิจกรรมสุดเหนื่อย แต่ไม่ว่าอุปสรรคนั้นจะยากแค่ไหนแต่พวกเราก็ฝ่าฟัน และผ่านมันไปได้โดยที่ยังรักษารอยยิ้มไว้ได้ เพราะอะไรน่ะเหรอ เราว่าทุกๆคนที่อ่านข้อความนี้อยู่คงจะรู้คำตอบกันดีอยู่แล้วหละ เพราะเรายังมีกันและกันอยู่ข้างๆตลอดเวลาเหล่านั้นไงละ แต่วันนี้การเดินทางร่วมกันของพวกเรากำลังจะถูกแยกออกจากกัน เพราะพวกเราต่างคนต่างก็ต้องแยกย้ายกันไปตามความใฝ่ฝันของตัวเอง และพวกเราก็คงได้เจอหน้ากันน้อยลง เรารู้ว่าเราจะได้เจอกันอีก แต่มันก็คงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว การไปกินข้าวกลางวันที่โรงเรียนพร้อมๆกัน การนั่งกินข้าวกลางวันด้วยกันทั้งห้อง การถ่ายรูปที่บรรจุคน30กว่าคนลงไปในรูปเพียง1ใบ การคุยเปิดประเด็นในทุกๆครั้งที่ว่าง การไปเที่ยวด้วยกัน การทำงานร่วมกัน การเหนื่อยร่วมกัน การทำข้อสอบในห้องสอบเดียวกัน ใช่แล้วมันจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะอะไรน่ะเหรอเพราะคนที่จะทำสิ่งเหล่านี้ร่วมๆกันจะไม่ใช่เพื่อนๆห้อง5เหมือนเดิมแล้ว แค่เหตุผลนี้เหตุผลเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เรารู้สึกเศร้า รู้สึกเสียใจ แต่อย่างน้อยเรากรู้ดีว่าสิ่งหนึ่งที่จะเหมือนเดิมเสมอ คือ ความเป็นเพื่อนของพวกเรา แม้ว่าตัวเราจะห่างกัน แต่คำว่าเพื่อนนี้เองที่จะช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจของพวกเราไว้ด้วยกัน ต่อจากนี้ทุกๆเวลาที่เราท้อแท้เศร้าใจ และเหงา ภาพรอยยิ้มของเพื่อนๆห้อง5ทุกคนจะเป็นเครื่องเยียวยาหัวใจให้กับเรา สุดท้ายนี้เราขอขอบคุณทุกๆสิ่งทุกๆอย่างที่ทำให้เราได้มาเป็นเพื่อนกัน และเราขอสัญญาว่าเราจะเก็บรักษาสิ่งนี้ไว้ตลอดไป ขอให้โชคดีเพื่อนๆทุกคน เราจะไม่มีวันลืมมิตรภาพที่ดีที่สุดในชีวิตเรา...
